Нібы пламень на дах наскочыў,

Бо зажадалі закрычаць:

– Загадваў суд!

– ...I раіў ойча...

– Пад’юджваў кормлены карчмар?

Дазнаўся: праведных – да ліха.

Дачуўся: галасу – праз край.

Ды толькі ты сваім уздыхам

Мяне выводзіла з-за крат.

Пад шэптам зьверху палымяным,

У лёце ярасных расьніц

Нам цесна стала на паляне

I вольна ў сховах верасных.

I патаемны па прыродзе,

Здабытчык прагі для прычын,

Твае я рысы не знаходзіў

У вабных воблікам жанчын.

Калі журба пры мне паўстала,

А ведаў: хутка не міне,

Твая краса, твая пастава

Зрабілі дужага зь мяне.

Як дзённа-срэбны на пагорку,

Прыцьмелы ўночы, іней зьзяў,

На нас заклёны сьвет нагортваў

Ды пасам лютым не зьвязаў.

Была рашучаю – да болю,

Дзе страху дзьмулася сава.

Хацеў ня я, а ты найболей

Сабе свабоду скасаваць.

I мілаваў тваё каленца

Ня вецер зьезджаны штогод –

Тваёй пяшчоты спадкаемца

I вораг будучых нягод.