Як пёрку, сам сябе панёс

з уздыхам ветру несалёным,

дзе мераў вокам глыб нябёс

са стога стомы і саломы.

З нутра ня сьпешчаных крыніц

пачуўся зноў рашучы рокат,

здалёк на медным карані

бары закрэсьлілі барока.

Зьлічыў з загрыўка да капыт

лазнога чорта злыя плямы,

шпурляў паленьні да капы:

пад ім каб полымем палалі.

На зграбным плечыку зімы

дыханьнем вызначыў палонку,

і тая прагла замяніць

развагі лёд на вір палону.

Вяртацца скурчаным – ня грэх:

нябось ня вымерла парода,

маланкай спалены арэх

сабе ня сьвішча ўзнагароду.