Скарынку сонца напалам

зламаў заходу бор рукасты,

вясёлка мёд не дапіла

і зацягнула вузел кайстры.

Каўтаў у схове сухавей

захраслай глоткай чад кялейны:

яго каханку салавей

украў на дзёрзкае калена.

Ды непазьбежна – дзесь пад Спас –

здагадка думкай кіравала,

што пакрысе сплываў запас

ня толькі, мабыць, карнавала.

Гамонку вабіў перабор:

хістаўся звычай незалечны,

а мост з раструшчаным рабром

усьлед за полазам заенчыў.

Сьпіхнула зорку на сумёт

гурма суродзічаў на кручы,

а ёй хацелася самой

ляцець і цешыцца бліскуча.

Схіляла ноч спакусны стан

у кажушку, як багра печы,

і мела вызнаную з тайн,

калі нямка рабіла пеўчым.