Сягалі за неба вышэй

Трохкутнікі бэзу:

Пазбавілі плётку вушэй,

Каб зрынуць у бездань.

Сусьветам круціў салавей –

Гаёвы нахаба.

Казалі, цяпер пасівеў

Ад помсты за хабар.

I назву Зальвянка зьвяла

У поцемкі краю.

А з нас дык вяроўкі віла:

Цяпер дакарае.

I жмурыцца ніца здалёк

Застуджаны назірк.

Намацваюць рукі кіёк

Абедзьве адразу.

Дарога рыпучы каўчэг

Хіснуць пасьпяшае.

Зь яго вунь падсмалены зьбег

На пошук пашаны.

Саломінку згадкі хапаў

Штыкетнік з рыштунку:

Хацеў ратавацца хіба?..

Няма паратунку.

Згібала ваколіцы стан

Крутым кілямэтрам.

Ты, любка адчайная, стань:

Затулімся ветрам.

А ён нас у прыгаршчах нёс,

Дзе зьнічка замерла.

Затым шуганула зь нябёс...

... I сэрца разьдзерла.