Ад кузьні збочыла зіма,

Як Нёман лёд зьдзіраў пад Коўна.

А каваля круты замах

Жалеза зводзіў на падкову.

Для жарабца – любві жраца,

Вухналь – за рызыку – заточваць.

Сама ня клічуць на жыўца,

А б’юць аглобляй у затоцы.

I гразь рашучага раўка

Матляюць ярасныя сьпіцы.

На грахавода і грака

Напала прага будаўніцтва.

На верхавіну з году ў год

Чапляе лес у дзірах сіта.

Відаць, ня ў пошуку выгод

Гучаць пупышкі, як сюіта.

Ага! Расхрыстаны актор

Прыліп зь біклагай да бярозы.

Забыўся шэльма зь нейкіх пор,

Што кляўся: жыцьме на цьвяроза!