Зара шматкроп’е з сухара

Зіме ня крышыць на спадніцу,

А ў дым закручвае зара

Ядловец з пахам паляндвіцы.

Абліскавічаны нажом,

Ня церпіць стол пакутнай пусткі.

I лезе прагна на ражон

Гурок, прыкметна, што распусьнік

Ня ўзмах сігнальнага сьцяжка

Для бульбы вызначыў напрамак:

Гастрылі вока спадцішка

На бульбу ў корабе і краме.

А той нягожа наракаць:

Маўляў гібею... нацнабытак...

Бо носіць бульбу на руках

Чыгун пад накрыўку набіты.

У бульбе выведалі толк

Нутром трывушчы зь непітушчым.

Ды хто яе нашчэнт затоўк?

Таўкач, распушчаны на тлушчы!

Зацьмяць кілбасы бляск калёс

У апраменьні ўласным  бляскам.

Не апанурыцца на знос

Шана калёсам і кілбасам!

На лугавіне рушніка

I бацька-бохан, сын-акраец

Здалёк віну паражняка

Штрафною мерай пакараюць.

Кадык, задзёрты дагары,

Шукае згубленае мейсца,

Пакуль імпэт не дагарыць,

Шалёны ў звычаі і зьмесьце.

I распанелы аглаед,

I цюцька ў спадчынным канфузе

Ня смокчуць лапу ў мясаед,

А веліч чухаюць на пузе!