Вясеньні Мікола прыходзіць
у маі, зімовы – у сьнежані.
Народны каляндар
На соймік сойкі жыцьцястойкі
Намацваў долы пілігрым.
Паляна згортвала настольнік:
Ляжаў разгорнуты, як дым.
Нятупкай сьцежцы напярэймы
Адвешваў сківіцу гарох.
Расы блішчастае бярэмя
Загроб аберуч агарод.
Капуста спала, як распуста.
I заяц велічна гавеў:
Калі ў вантробах зайца пуста,
Дык зайцу поўна ў галаве.
Пакуль агонь са стрэльбы плясьне,
Каб дзік задзёр пляскаты лыч,
Валок ваўчыска хіб уласны,
Валокся сьледам хвост, як біч.
На лапу ласаму мядзьведзю
Зьбірала хабар мёдны борць.
Хвала Заступніку, бо ледзьве
Ня згрэбла лапа пчольны збор.
Наводдаль грузнага парома
Пусьцілі Нёман па руках.
Дзяліць выгоду – дык пароўну! –
Язі зьмясілі перакат.
Ласінай мордай раганосца
Стажкі няўломак барукаў,
Хоць нос ня нёс, гляка адносна,
Зламысны колер бурака.
На ласку вернікаў тутэйшых
Надзеі ўскладваў ураджай,
Аднак ізноў сябе завершваць
Паклікаў сьлёзных гараджан.
Фурманка скардзіцца на мосьце:
Наліха везьці лішні мех?
На мосьце ў радасьці і ў злосьці
Найлепш апірышча ня мець.
Разора спражыла бульбоўнік:
Вугольчык тыц – Міколу ўпёк!
I той напоі, як набоі,
На печ з каморы павалок.
