Дагарэў бульбоўнік. На адхон

Вецер пасмы дыму прыціскае.

Выраяў няпісаны закон

Меціць высі почыркам наскальным.

Захліснула бліскавіца мех

З каптуром вавёрчыных арэхаў.

Адабрана гвалтам ад уцех

У дупле зажалілася рэха.

На бары, нібы календары,

Ліст надзеі дрэмна завісае.

Закілзаў шалёныя віры

Сом адгадаванымі вусамі.

I мастак у зьмешаных лясах

Пераблытаў пэндзьлі канчаткова:

I яму і лес, і палісад

Не даруюць іскры Канчаковай.

Абдымае восень паляшук,

Хоць ня надта падкі заляцацца:

– Я табе дзяцей пакалышу,

Покуль, як лістота, разьляцяцца.

Вымятаюць ходнікі. I парк,

Як нашчадак дрэва Радзівілаў,

Не шкадуе: золата ня брак!

Толькі каб бяз бойкі разьдзялілі...