Пад корань замораны дуб

У змроку бяда захліснула.

Асілкі спазналі бяду

Раней, чымся вернікі булу.

Пяскамі замкнёны нябыт.

Заціснуты дых паясамі.

Маланкі, руку каб набіць,

Наўхіл небасхіл расьпісалі.

Вунь гора з пустым рукавом

На водмель прыбіла ад пекла.

I хваля паўзла па крывой

Далей ад пякельнай апекі.

Пакуль пачынала віднець,

Запала на лоз парапеты,

А потым на ўтомленым дне

Загойвала дубу хрыбетнік

...Выцягвае мораны дуб

Лябёдка жалезнаю дзюбай,

Ды тая – вунь лашчыць ваду –

Нямогламу, мабыць, найлюба...