Няўжо тапталася па рэчах

Падэшва крыўды і растаньня:

Стаяў, надломлены парэнчай,

I сонца ценю не прастала.

Дзяўбла пад гвалт скарынку глею

Зь імпэтам чаечая каста,

Няўжо на беразе згалела,

Хаця заможна можна красьці.

Пясок і зьместам, і замесам

Няужо ня меў хаўрусу зь зельлем,

Бо не знайшлося хмелю мейсца

На тапчанах у сухазем’я.

Пагас на перавязі ветразь:

Трымаў за пазухай анёла.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Няўжо і яхта зьнікла летась?

Паслухай! Зноўку зазьвінела...