Ты чакаеш... У вочах надзея:

Вось ён прыдзе дадому ізноў,

Буйнай радасьцю сэрца сагрэе,

Гадаваць будзе разам сыноў.

 

Будзе песьціць, купляць ім дарункі...

А калі адляцяць жураўлі,

Будзе дум сваіх плесьці карункі

Аб жыцьці на уласнай зямлі.

 

А пасьля, за марозным вакенцам

Ветры песьні зімы завядуць...

Пад гудзеньне свайго вераценца,

Ты забудзеш былую бяду.

 

Неўзаметку надыйдуць Каляды,

Затрашчаць ад марозу платы,

Але ў хаце – ялінка-прынада,

Дзеткі сьмехам зьвіняць залатым.

 

Скончыць песьню сваю вераценца,

Вытчаш кужаль, нашыеш хусьця...

І вясной за вільготным вакенцам

Заліе сонца даляў прасьцяг.

 

Ён паедзе араць, сеяць поле,

Ты-ж ля град завіхнесься спарней.

Усьміхнецца вам ласкава доля –

Годзе, годзе ў бядоце марнець.

 

Дык чакай... Бог дасьць, гэтак і будзе

Зажывеш зь ім шчасьліва ізноў,

Акрыяюць змарнелыя грудзі,

Дачакаеш пацехі з сыноў.