Не скрэсьліць неба ў клетку

Руцэ худога бонзы.

Чмялі варушаць бронзу

Над вухам у палетка.

Рамесьнік-валацуга

За грош сябе затопча.

А хваля камень точыць,

Шаруе коням цуглі.

Страката скачуць краскі.

За пэндзьлік служыць песьцік.

Біблейскі вокліч весьціць:

Адсюль красу ня ўкрасьці.

Караскаецца чайка

У неба зноў, дурніца.

А ў доле блісь вадзіца –

Сядай – і закачайся!