Зыходзіла сонца на глум.

Вала валюхала валока.

I вечар нагортваў імглу

На вобад каровіна вока.

У лёт шыкаваўся кажан.

Трысьнёг прыпадаў да завою.

Да помных палацаў Ружан

Здалёк спрычыняліся войны.

Круціла сялян сатана:

У пырніку немач захрасла.

У мораку дзень патанаў,

А ноч распажарвала праслы.

Ды прадзед няслабкі Антось –

За плечы – адвагу і лапці:

Круціў невідомую вось

Бяз шанцу, што вечнасьць заплаціць.

Разьдзёр небасхілы вятрак.

Над дзедам зямелька трывае.

Захочам ім спадкі вяртаць,

А мы – і ў руках не трымалі.