У дастапомнай брамы лёс

З паданьняў, занядбаных зьдзекам,

Пазбыўся сьпеваў і калёс,

А памятка сядзіць у дзеўках.

Дзе балем цешыўся палац

I бушавала жарсьцяў безьліч,

Дарэмна сьлёзкай паліваць

Нябыт азызлы і аблезлы?

Падмурак: каецца рагоз.

Алеі знак: уздых кунегі.

Няма і духу пітных доз,

Што вус замочвалі Сапегам.

Ад цішыні абшар аглух.

Дзівак з дарогі долу кленчыў.

I тынку, бы нябесны, пух

Яму засеяў белым плечы.

Вандроўнік меў заплечны скарб.

Хапала моцы і хапіла,

Калі шпурляла ў бездань, каб

I там захмар’е падхапіла.

Ён уздымаў на браму звон:

I праміргала ўчынак варта.

Яшчэ ў зародку быў закон,

Што званара зрабіў вар’ятам.