I пры паставе без падстаў

Ня хоча конь падковай грымнуць,

А вунь, як выкапень, паўстаў

Пад паляшуцкай смольнай грывай.

Дрыгве хрыпатай асака

Аперазала нанач горла.

Палесьсю здрадна высыхаць:

Палесьсю плёскацца ня горна.

На ясяльдзянскіх паплавах

Спраўляюць згадкі, як угодкі,

I хто дубы не сьпілаваў,

I хто ня рваў гарляк з-за сотак.

На бітых бітлах – не з балот –

Як скруха, скура закарэла.

Нашэсьце лоз блішчыць, а бот

Гразёй муруе ім карэньне.

Затокі Прыпяці завёў

Чумацкі шлях у зман пашанай.

Цяпер жа, цьмяны, у завой

З вышынь на згоду не сьпяшае.

Зару, расхрыстаны, абняў –

Кажух на тое мае моду.

Карчма не вычарпала дна

Неверагоднай вёскі Моталь.

На плечы ўзрост даніну клаў:

Дабіць ня здолее да ручкі!

Во! Сьлінка ў вісуса цякла:

Калені – блісь! – у паляшучкі!

Тут здабылі надзіва спрыт

Буслы ў вандроўцы за плугамі.

А каларыт каму абрыд? -

Ён на балоце палягае.