Наступілі на леташні сьлед

Нашых крыўдаў зламаныя цені.

I прыслухаўся стомлены сьвет,

Ці яго мы спагаду ацэнім.

Павярнула ты моўчкі назад,

I парвалася згоды намітка.

Толькі вецер рабіну нізаў

Пра запас на чырвоную нітку.

Халадала. Чарнелі вакол

Нерухомага дому прысады,

I зьбіраўся здалёк да вакон

Недзе сьнег з завірушным надсадам.

А пакуль жа падпальваўся кнот

(На бяду электрычнасьць прапала),

Ціха бразнула шыбай вакно:

То душа уцяка... уцякала...