Напэўна, было не чуваць

Увечары сьвету старому,

Як клаўся анёл начаваць

I брохнула рыбіна грому.

Блішчала на небе раса.

Таілася слова пад бэзам.

Нячутна твой шэпт вырастаў,

I сэрца зрывалася ў бездань.

Даўно адбылося. Расьце

Трава над апалаю зоркай.

I мне ўсё прасьцей і прасьцей

Брысьці з заімглёным узрокам.