Дзень пацягнуўся ў аблокі

Парасткам,

дымам,

крылом.

Выгнуўшы стан крутабокі,

Блішча рака пад бугром,

Маючы нешта прыпомніць,

А потым зьнянацку забыць...

Плоцева,

веранда,

поўна

Хоча жанчын агаліць.

...Хочацца жарту забавы,

Іх зараз хоць возам вазіць.

А вокліч шчасьлівы: ой, бабы! –

Дагэтуль над сьветам вісіць.