Як божая раса

Нападае ў дастатку,

Ты загубіш парася,

А знойдзеш сьвінаматку.

Пасьля дажджу ў чацьвер,

А можа, й папярэдне,

Ты згубіш мел, павер,

А знойдзеш, браце, крэйду.

А ў сьне цябе анёл

Пагладзіць ручкай здолеў,

Ты згубіш толькі ноль,

А знойдзеш тройчы болей.

А пашанцуе зноў,

То на сьвятыя нігды

Ты згубіш пару сноў

А знойдзеш раптам мігды.

Калі напрыканцы

Пачуеш сьвіст рачыны,

Ты згубіш два дубцы,

А знойдзеш дзеркачыну.

I каб якая дрэнь

Зайздросьціла ня зрэдку,

Ты згубіш толькі хрэн,

Тым часам знойдзеш рэдзьку.

Зьдзівіўся абалдуй,

Пачуўшы пры нагодзе ж:

Згубіў – дык не бядуй,

Ня радуйся – як знойдзеш.