Пад наглядам сядзіб

I вільготных вяргіняў

Дзед ля лазьні сядзіць,

Як тутэйшы Вэргілій.

Не на службе прысеў.

Спакваля, не адразу

Задрамаў пакрысе –

Бы нясе абавязак.

Сну павека зайшло.

А вугольле скавыча,

Дзе жанчына за шклом

Палыхне бліскавічна.

Расьпірае куты

Дыхавічна задуха.

А спакусы каты

Дзеду скардзяцца ў вуха:

«Гаю, ты мой гаю,

Зялёны мой гаю,

Страціў я дзяўчыну,

Цяпер не паймаю».

Схамянецца стары:

Думкі шыты ня лыкам!

Бы зь юначай гары

Нехта ўголас паклікаў.

Дзед расшпіліць кажух.

Жытка, хай жа ты лясьні!

Косьці выпраміць дух

Несьмяротнае лазьні.