Вецер у скверы грабе

Залежы лісьця.

Думы нясу на гарбе.

Дождж – хоць заліся.

Цягне радоўку трамвай.

Здоўжыцца ноччу.

Гэтак трымае турма

Выраку ношу.

Транты да торбы складу,

Часу б ня страціць.

Сьвету находзіць кадук,

Хай яго трасца!

На табе ўласны блакнот,

На – акуляры,

Покуль з заспаных бакоў

Счыніцца алярм.

Хочацца зорам маўчаць,

Выспацца – воям.

Прыказку стаў прыкмячаць:

Вольнаму – воля.

Думацьму,

Спрытна ўсё ж зьбег.

Прама... Празь вечнасьць... Направа...

Зноў перавучваць сябе?

Гіблая справа.