А выстыла хата нашчэнт.

Заносім зьвінючыя дровы.

Глядзі, як падскочыў умэнт

Агеньчык, бы каліва, дробны.

I будзем ля печкі сядзець,

Складаць пры агніску надзеі.

Запашаны ў шлях селядзец

Нагода пароўну падзеліць.

Разважліва зноўку маўчым.

Шырока агонь палыхае.

Яму не дазнацца прычын,

Чаму ўсё ж часіна ліхая.

На сьценах у рамках падрад

Адбіткі былога настрою.

Ня выгукне певень: ура –

Няма яму мейсца на троне.

I сходзяцца цені здалёк,

Для іх не зачынены сені,

I шапкі здымаюць далоў,

I ціха расходзяцца цені.

Гаворыць агонь. I сюды

Ня кожны па сьнезе заверне.

За намі нябось праз гады

Таксама зачыняцца дзьверы.

Ня будзем, мой дружа, калець,

Хоць вецер наваліцца з ровам.

Сьпяшаюцца дровы. Канец.

Палаюць бясконцыя дровы.