Шлях ідзе напрасьцяк,

Як бульдозер.

Па касьцях у трысьця

Без адозвы.

Усплываюць з балот

Бляшкі раскі.

Тут расьліне было

Жыць па-райску.

На кароткай назе

З жураўлямі.

Не відно анідзе...

Жыравалі.

Тут бы кінуцца ніц,

Як паломнік.

Не з адных бліскавіц

Вочы ломіць.

Ды чаго ўжо цяпер?

Годзе енчыць.

Бо даўно ўжо, як зьвер,

Душу змэнчыў.