Завіснуў сьнег

Над тратуарам.

Сьвятлелі ўсе –

Відно па тварах.

А сьнег ня стаў

З кіёскам побач,

А шлях прастаў

У шэры побыт.

Гарнуўся сам

Да дрэў і вокан,

Схаваўся там

Ад злога вока.

I стала так

Тады празрыста,

Нібы мастак

Палотны хрысьціць.

А сьнег панёс

Сябе пад дахі.

Такі ўжо лёс:

Зь зямлі падацца.