Сьвяціла сонца зь небнай далі,

Вакол цьвіла жыцьцём вясна,

Але мы радасьці ня зналі,

Душу ня цешыла яна.

 

Ішлі гады нямой пакуты,

Стагнаў у роспачы наш Край;

І быў цяжэй за зьдзекі, путы

Для нас чужы, варожы май.

 

А сёньня сонейка зычліва

Свае пяшчоты шле і нам...

Са сьвятам Травеня шчасьлівым

Ідзе і нашая вясна.

 

Былое мы зьмяцём дазваньня,

Ня будзе сэрца болем ныць

У Сьвята Працы і Яднаньня,

У свята нашае Вясны.