Рука па ласцы разьбяра

Крушыне грудзі вызваляла.

У ста гаях ён выбіраў,

А вось такое бракавала.

Прыліпла пасма наўскасы,

Зьнямелі верадныя пальцы,

Нібыта сена накасіў

I стаў у лета пастаяльцам.

Ён адхіляўся незнарок

I закрываў наглуха вочы,

I засынаў у ім прарок,

I прачынаўся голад воўчы.

Ізноў хапаўся за разец.

I аплываў начы агарак.

А ранак пачынаў рудзець

I націскаў, руды, на карак.

А майстра пацеры шаптаў,

I дрэва шэптам паўтарала.

I гэта значыла накшталт:

Краса нікога не карала.

I каб ня плакаць, а пяяць,

Пакутай долю аплаціла.

I ёй на сонейку стаяць,

А не ў цянётах павуціны.