Шкляны палац,

Як куфар скарбаў,

Пачаў палаць

У сотні фарбаў.

Дзіцячы сад,

Заўжды вясёлы,

Успыхнуў сам

У сто вясёлак.

I нават дом,

Нутром казённы,

(Бы грымнуў гром)

А стаў стазвонам.

Адна турма

У ценю змрочным.

Яе дарма

Злы дух сурочыў.

Мастак складаў

Зь імпэтам шклінкі

I сам глытаў

Шчасьліва сьлінку.

Тады, як сьлед,

Дайшоў да толку:

Скляпаны сьвет

З асклёпкаў толькі.