Катушок я займеў:

Во – прастора!

Ты заходзь да мяне,

Пагаворым.

Фортку вецер прыб’е,

Як цьвікамі.

Ад халодных праблем

Уцякайма.

Будзе кот каля ног

Ацірацца.

Нешта зьмеціў даўно

На цыраце.

Стане чайнік дрыжаць

Зь перапуду,

На якога ражна,

Бы падсудны.

Думка вызначыць лоб:

Можа, горкай?

I прыправай было б

Для гаворкі.

I давай апяваць,

Як па масьле.

Спавядаць, ушчуваць –

Хай ты б згасла!

Не забыцца б гучней –

Пра парадкі.

Ды з урада пачнём –

Дайце рады!

Скуль бярэцца імпэт

Для філіпік?

I да шыбы ўвесь сьвет

Аж прыліпне.

Дым плыве валакном

Абарваным.

Пагляджу за вакно:

Пэўна, ранак.