Красавала вясна па-над сьветам,

Наліваліся сокам палі...

Ты параніла сэрца паэта,

І цяпер яно моцна баліць.

 

Чым я вылечу гэтую рану,

Дзе я лекаў для сэрца знайду?

І няўжо ў ціхі сонечны ранак

Я сканаю ад болю і дум?

 

Не рабі-ж маё сэрца калекай!..

Покуль сонца аквеціць лугі,

Дай ты мне, даражэнькая, лекаў,

Няхай грудзі ня сохнуць з тугі.