Разам з чэрвенем акурат

Быў я на стрэчу падкі.

Частаваў Яновіч Сакрат

Югаслаўскаю згадкай.

Капала сонца з крон –

Збан бы сюды парожні.

Недзе піпікнуў гром –

Выліты спадарожнік.

З ласкі настырных хмар

Біла вада ў рыштоку.

Схавала дзяўчына твар

На фудзях Беластока.

Казань нашто казаць,

Скрэбці за мудрым вухам?

Змые дажджоў касяк

Звады ва ўсіх завулках.

Сярэбранаму ездаку –

Дажджу

Праз усе загоны

Ехаць, ажно пакуль

Смагу іх не загоіць.

...Зноўку мне памяць шле

Словы з лацінскіх літар:

Сталі яны на шкле,

Леглі на мокрых плітах.

Раімся на пуцях,

Дзе адпачыць засядзем.

– Што ў вас для піцьця?

– Дождж у бліжэйшым садзе.

– Што ў вас апасьля:

Стоміцца ж дождж заўзяты?

– Потым можам паслаць

За яго памагатым.

– Што ў вас за намер

На наступным стагодзьдзі?

– Дождж заліць за каўнер

Таму,

        хто з пытаньнем ходзіць!