Цуд, ня больш і ня менш, пабачыць

(Час датла іх ня ўсе расьцёр)

Павёў мяне Рычард Бялячыц

У Варнянскі касьцёл.

Мейсц тамтэйшых і сын, і знаўца

Не дазволу ў Бога прасіў –

Прапаноўваў высока ўзьняцца,

Аж наколькі хапіла б сіл.

Дзіва ў зрэнках, напэўна, стыла,

I задумваўся не назло:

А якім памножаны стылем

Думкі дойліда на мазоль?

Лахманы крыжавога веку

Ураган растрос на рагах.

Пад панурым, як немач, векам

Не пра тое маўчаў арган?

Дык вядома, у дзікай драме

Не аднойчы Хрыстос канаў.

Паднябесьсе стаяла ў храме,

Як падвешаны акіян.

Не расколаты доўбняй, працай,

Галасы з навакольных хат

Аціхалі ў высокім спраце

I знаходзілі душы спрат.

Тут пачуцьцям сьвятла хапала,

Уздымаўся паволі лёс.

I за грудзі жальба хапала –

Хваля так абдымае плёс.

...Адплывала ў смугу званіца,

I гаёў зелянеў экран.

Немагчыма з дарогі зьбіцца,

Як вяртаесься да Варнян.