Падаць грушыне нема,

Дзе трава палявая,

Дзе глыбокае неба

Ды сінечай палае.

З-пад страхі далягляду

Шчабятаньне ляцела.

Мне давесьці да ладу

Душу зь целам карцела.

I зусім не ў трывозе

Колам сонца іграла,

I ляжала на возе

Грушы дужае рала.

Лог казюркамі цінькаў

Сам сабе і да ўпаду,

Бы каменьчык па цынку,

Як даводзіцца падаць.

Паабапал нясьпешна

Разбрыліся пагоркі.

Лёс адмерваць ім пешшу,

Як і мне, не агоркла.

Толькі нечаму скрушна,

Толькі нешта няміла.

Пры дарозе – ня крушня,

Пры дарозе – магіла.