Кушляны. Восень. Жарабя.

Мацея Бурачка сядзіба.

Тут час ствалы не парубаў –

Навекі пасадзілі.

I камянёў, і каміноў

Стаяць жывыя цені,

Стаяць, як праўда над маной

Або сьвятло над цемрай.

...Дарога несла вараных,

А тыя – адваката:

Уцёк з паўстанцкай стараны,

Скрываўлены ад катаў.

Не паратунку ён шукаў –

Адчаем поўніў вока.

Маўляў, хто сеў на мужыка –

Ня ўздымецца высока.

Штось фурман сьціх на перадку

I гаспадар фальварка...

Ня будзе прыязьні радку? -

Ды толькі ў недавяркаў!

Яснавяльможныя бурчаць:

Ад зерня прэч палову!

Абсяг Мацея Бурачка.

Сусьвет змаганскі слова.