Сьпявала капэла.

Крынічна,

крыштальна

і ясна.

І роўных ня мела

У поўдзень – на полі,

у поўнач – ля прасьніц.

Ды гэтага мала:

Ля зорак капэла сьпявала!

Гучала капэла...

Ды нечаму сьціхла заўчасна,

Ці помач тады не пасьпела,

Ці лёс у жанчын пакручасты?

I раптам капэлы ня стала,

I чутка пра сьпеў не сьпявала.

А песень вясковая веліч

I зёлкі, і вочы расіла...

Азьвіся, Тамара Ількевіч,

I дзе Вы, старэнькі Русілка?

Сумуем мы вельмі,

Мы вас папрасілі б...

Каб раптам рукою сухенькай,

Як колісь, высока ўзмахнулі!

Сьпявачкі ў жалобных сукенках...

I вы не ўзмахнулі – заснулі...

I шлях той, што Вамі абраны:

Такія шляхі абарваны...

Дык дзе ж ты, капэла?

Хай радасьцю сум твой засьвеціць,

Дзе бэзам прастора кіпела.

Ды падаюць словы на вецер...

Маўчаньне стаіць акапэльна.

Сьмяртэльна.