Ходу вятры даюць

З выпетраных узлобкаў.

Ня вечна ж у бубны б’юць,

Бывае, што біць нялоўка.

I ветравая грамада

Суцішыцца не ў гуморы:

Садому свайго шкада

I зь ім жа шкада Гаморы.

Ды раптам ізноў сьвяжак

Так калатне па раме,

Што прыйдзецца зноў зважаць,

Якой адбывацца драме?

Наперадзе – роў ня роў –

Ламіся з наскоку ў дзьверы,

Прыдатны яны для дроў,

Вядома, сякера ў зьвера.

Госпадзі, упасі:

Зьверху відней заўсёды,

Як нейкі там чмут ці псіх

Караскаюцца на сёдлы.

Шалее вятроў гайня,

Вынюхвае шлях прынадна.

Каго і калі ганяць –

Задумваецца ня надта!