А як ён весела крычаў,

Ляцелі пырскаў гроны,

Маёва ўквечаны ручай,

Што высах, як гідронім.

На белым дне, бы палатне,

Залеглі сьлёзы чорна.

Паглянь – адразу калатне,

Як подыхам зь пячоры.

Закасьцянелая вярба

Глытае ў пыле смагу,

Нібы прасолены гарбар

Каля пустой біклагі.

Ляціць луска з календара.

Жыве балесны покі

I зьдзек ня можа дараваць

Аблуднае эпохі.

I з каламуці злосных дзён

Чарпаць ваду ці станеш?

А быў ручай той не жадзён

Вандроўніку і стайні.

Прыстану моўчкі. Сам сябе

Спытаю асьцярожна:

«А як цяпер усё ж пасьпець

Назад, у час мурожны?»

Ды лепей, браце, не пытай,

Брыдзі, як мніх, асфальтам.

Ляжыць ручво, нібы пятля,

Павешанага гвалтам.