Непадуладны разьбярам,

Астатні дуб на прыгуменьні

Маланак столькі назьбіраў

Як крушня белага каменьня.

I часу хіжая піла,

Абух у злосьці перуновай

Жадалі, каб і ён палаў,

Сябе разбэрсаўшы на дровы.

Але ж у мудрасьці правы

Вышэй абухавага права,

I для дурное галавы

Тым часам знойдзецца направа.

Цішэлі сокі неўпрыкмет

I траваў абмялелі хвалі.

Пад дубам ссох нязломны дзед,

I дзеда ўнукі пахавалі.

Цяпер распуста на дварэ:

У розуму скруціла бэлькі.

I хто ад зельля азьвярэй

Як бачыш, гваздане бутэлькай.

Былое соймішча абраз

Забыў і дуб у новым зьдзеку.

Здаецца, вобзем шапкай бразы

Куды вы коціцеся, дзеці?

I толькі поўнач у расе

Напомніць, што ня ўсё ж у брудзе,

I разварушыць пакрысе

Стагодзьдзя высахлыя грудзі.