У адэскім сьпякотным порце,

На працятых вятрах Нявы -

Вораг старчых, як сьвет, прапорцый,

Сябра юных заўжды навін.

I яму аніяк ня ўседзець,

Дзе курыцца спакою дым.

Побач з гэтым - у форме - дзедам

Некаторыя з нас – дзяды.

I нашто капітану лаўры?

Капітан і цяпер жадзён

Пастаяць каля Неўскай лаўры,

Скуль адэскі партал відзён.

Капітан і цяпер на флоце,

Дзе пасецца рабы пасат.

Не грашмі капітану плоцяць,

А магчымасьцю напісаць.

I нікуды цяпер ня дзецца:

Сэрца з мора ірве прабой –

I ад Балтыкі да Адэсы

Бесказырку нясе прыбой.