Мые вокны Жэня Янішчыц.

(Стуль завею здалёк відно.)

У высокай раме, як нішы,

Распраменьваецца акно.

Ад Палесься і да Нямігі

Павуцінка плыве смугой.

Тут усходзіла «Слова...» – кніга,

Ад якое ня ўцёк мангол.

I бяжыць па шырокай шыбе

Каляровай наміткі шляк.

Самалёцік у небе шые

Па блакітнаму белы шлях.

Горад зморана пасьпяшае.

Нэрвы круціць у скрутак кран.

Чысьціню б тут насіць каўшамі,

А яе не хапае – край.

Парк акрасу ахвярна нішчыць

I завершыць, аднак, на днях.

Мые вокны Жэня Янішчыц:

Ручкі стомленыя – не падняць...