Я сябра сустрэў у музэі.

Прымружаны вейкі ледзь-ледзь...

Няма ў мяне болей надзеі

Жывым яго недзе сустрэць.

...Каб потым імчаць электрычкай...

...Затым пасядзець на траве...

...Пасьля...

Ды ніхто не пакліча...

А побач завея раве.

Мне вытрываць зноў давядзецца,

Сябе ад жальбы адарваць.

Так зь лёду ірвецца вядзерца

Ці лёд ад сівога брыва.

Ізноў маладзечанскім бокам

Кіруецца час Каляды.

Марозік намерыўся бойкі

Ізноў наступіць на сьляды.

Прастуджаным горлам каўтае

Вятрыстую далеч гудок.

Сьпяшыць напрасткі – не кутамі –

З’інела-барвовы радок.

«А у нас ля Маладэчна,

Адкуль буду сам я родам,

Любяць розныя сустрэчы,

Нечаканыя прыходы».

Дык як жа паверыць у радасьць,

Хоць хочацца горыч спаліць?

У сьнезе забыта на градах

Замерзлы сланечнік стаіць.