Не чапляйся за крысо былога,

Не цягні адтуль адчаю ніць,

I сумленьня цёмная бярлога,

Абсмактаўшы лапу, будзе жыць.

I навошта лезьці праз галовы,

Як здаўна казалі, на ражон?

Ты ж ня быў халодным і галодным,

Не хадзіў, балесны, пад ружжом.

I бяз дай прычыны марна пяцца

Адганяць ад роднага сьвіней:

У цябе ж не храбусьцелі пальцы

I тым больш не абсьвістаў сьвінец.

I ці варта ўспамінаць пра гены

I трасьці традыцый футарал?

Не на тое зваў з акцэнтам «геній»,

Каб слабінцы кожнай патураць.

I найлепей пачакаць. А раптам

Засапе ізноў былая раць,

I таго, хто пёрся на арапа,

Не пасьпеюць костак пазьбіраць.