Гадавіна паўстаньня
Зноўку чуецца посьвіст
Партызанскаму стану.
Нібы вечная позва,
Гадавіна паўстаньня.
I выносяцца коні
З закілзанае стайні...
Той пагляд заваконны.
Гадавіна паўстаньня.
Пралічыліся нацы.
Іжэ зь імі таксама.
Хоча з воляй абняцца
Гадавіна паўстаньня.
Неспатольнай гаркоты
Пацалунак астатні.
Чуеш,
Дукла грукоча!
Гадавіна паўстаньня.
Час застыне зьнянацку
Там,
Дзе ў бронзе пастава.
Хоча з болем спазнацца
Гадавіна паўстаньня.
Над зямлёй зааранай
Зоры сталі пастамі.
Як барвовая рана,
Гадавіна паўстаньня.
Банска-Быстрыцы сховы.
Шлях агніста-расстайны.
Узьняліся галовы.
Гадавіна паўстаньня.
Ранак у Браціславе
Смугу скалыхнуў браціслаўскі трамвай.
I рэха напрамак прастала.
А Град даўніну на каленях трымаў,
Пакуль яна спаць перастала.
На пліты ступала спакою ступа.
Ступала на ганак славачка.
I ліст пад расою цяжкою апаў,
Каб вечарам зноў мілавацца.
Жаданьне сабе не супроць загадаць,
А гэта замова двайная,
Бярыся ад раньня на промнях гайдаць
Зялёнае ложа Дуная.
Каменныя схілы прыгрэлі лазу.
Няскораны корань славянскі
Ня здасца на літасьць крывому лязу,
Бо жыць палічыў абавязкам.
Душа адлятала прытомна за высь,
Нібыта пры радасьці сойка.
На Татрах настольнік Эўропы завіс,
Завісла на Дэвіне сонца.
I прагнулі разам жыцьця прад усім
Пагляд,
перазоў,
аблачына.
А сьвет неабдымны ляцеў і прасіў,
Каб вечнасьць віткі не лічыла.
Вёска
Дзедзіна1 славацкая
Чырваньню па белым
Воблаку назвацца
На гару пабегла.
Вышыню пакратала –
Вольніцы даніну.
Рэха незакратнае
Падала ў даліну.
Пад густымі лапамі
Вечнакроных елак
Сэрца ў грудзі ляпнула
Як само хацела.
Не ячменным коласам,
Не балючай дзідай,
Край у душу колецца
Чарнавокім дзівам.
«Я такая чорная,
Як чарна чарнічка...»
Над вачэй пячорамі
Шалясьцела зьнічка.
Ртуць ракі запеніцца,
Рэчышчу ня рада,
Каб затым упэўнена
Даць застою рады.
Дзедзіна славацкая
Падымае погар2,
У далоні пляскае
I ня гневіць Бога.
––––––––––––
1 Вёска – (славац.).
2 Куфаль – (славац.).
