Зьбялеў, як мармур, лён

На сьцелішчы няўрокам:

З забранага ў палон

Хацелі віць вяроўкі.

Але ж было і так,

Калі ён, разарваны,

У скрыгаце атак

Сабой загортваў раны.

Ён вокам сініх дзён

Глядзеў на сьвет астылы,

I пад ягоны звон

Зьвінелі небасхілы.

Яму цяпер якраз

Нялёгка ў тлуме стольным

Раскручваць напаказ

Ручнік або настольнік.

Ды сіл не пазычаць –

Паўстаць урост грунтоўна.

Ня ведаў пра адчай

I нас тым загартоўваў.

I зь небам парадніў

Жывы ў бялюткай столцы.

I вечна перад ім –

Раса.

Радзіма.

Сонца.