Вёска зьнікла, а лёгкія сані

Ўсё лятуць у туман, у сьнягі...

Ты казала, мяне не абманіш

І ніколі ня будзеш з другім.

 

А сягоньня ў марознай дрымоце

Разьліваецца звон з-пад дугі...

Маё сэрца баліць у самоце,

Бо цябе абнімае другі.

 

Мабыць сэрца чароўнай жанчыны

Таямніча, як сіні туман,

Сустракае там часта мужчына

Абяцаньне і здраду-абман.