Завець мяне сіняе неба,

Завець мяне вольны прастор,

Дзе месяц між хмарак гуляець,

Дзе вочы празрыстыя зьзяюць

Нясьмелых сярэбраных зор.

Завець мяне сьветлае сонца,

Я ласкам яго аддаюсь.

Хацела-б на сонца глядзець я

Гадзіны, гады, і сталецьці,

Хачу – ды асьлепнуць баюсь.

Ня нам яго, яснае, бачыць,

Ня нам яго ласкі пазнаць:

Магутным арлом яно сьвеціць

I іх толькі ў небе прымеціць,

А нам – дык чаго нам жадаць?

Для нас ўся зямля зь яе крыўдай

I сумныя далі палёў,

I песьні жальбы і пакуты,

I жыцьця туга і атрута,

І шчасьця нядоўгае сноў!