Як зірну я ў бяздонныя вочы,

На крамянасьць грудзей і плячэй, –

Так і хочацца ў срэбныя ночы

Выпіць сум з васільковых вачэй;

 

Піць яго пакрысе, паступова,

Каб самому быць п’яным у дым,

Каб з тваёй маладосьцю, нанова

Адчуваць і сябе маладым;

 

Піць цалункі – кавалачкі долі,

Каб у сэрцы пажар затушыць

І забыць, што на сьвеце ёсьць болі:

Болі сэрца і чулай душы.

 

Глупства ўсё: і багацьця чырвонцы,

Калі ёсьць вось такія, як ты,

Што сагрэе, як промені сонца,

Не дазволіць пачуцьцям астыць.