Не пытай, чаго ўздыхаю

Раз-па-разу гарачэй:

Не пытай,        ці я кахаю

Сінь вазёрную вачэй.

 

Не пытай, куды імклівіць

Ручаінка думак-мар;

Не пытай, ці я шчасьлівы

Ў цеплыні дзявочых чар.

 

Не пытай, аб чым я мару

Вечароваю парой,

Калі водблескам пажару

Сонца зьнікне за гарой.

 

Не пытай, ці сэрца звоніць,

Калі ты, у час такі,

Валасы мае і скроні

Песьціш дотыкам рукі.

 

Не пытай, чаму іскрыста

Зіхацяць каралі слоў,

І чаму я так срабрыста

Рассыпаю дум цяпло.

 

Не пытай, чаму ня плача

Залацісты летні дзень.

Не пытай!.. Сама ты бачыш:

Я – шчасьліўшы ад людзей.