Паслухайце, чалавекі,

З чаго зроблены вашыя чаравікі,

У падэшвах якіх яшчэ цепліцца жыцьцё?

Як доўга не памірае мора ў ракавіне,

         малітва ў разбуранай царкве,

         рэха на стадыёне.

І таму не зьдзіўляйцеся,

Калі звычайная падушка

Раптам вылятае ў адчыненае акно,

Абезгалоўленыя селядцы ў бляшанцы

Варушаць спаленымі расолам плаўнікамі,

А човен прырастае да берага.

І калі полымя вырастае,

Яно пакідае зямлю –

Вяртаецца на сонца.

І калі могілкі стануць паркам

Імя якога-небудзь Сьмеху Варта,

То ўсё роўна яшчэ тысячу гадоў

Па начных алеях блукацьме сьмерць.

І калі заварушыцца брук –

Мы спахопімся,

Што хадзілі па чарапахах...