Нямытае неба. Заспаныя хмары

Паволі над цёмнаю рэчкай плывуць,

І месяц двурогі ня кідае чары

На хваляў рачных каламуць.

 

Ад подыху ветру чарот, нібы п’яны,

Хістае-калыша галоўкі свае.

І вобраз каханай з пуховых туманаў

У дзіўнай красе паўстае.

 

І томяцца грудзі салодкім жаданьнем

Той вобраз чароўны пяшчотай абвіць,

Напіцца бальзаму з крыніцы каханьня,

Каб раны душы загаіць.