Дзядоўнік чарнее на сьнежным сувоі,  

І месяц блакітнае сяйва струменіць.  

І крочаць маўкліва жанчыны і воі,  

І крочаць маўкліва старыя і дзеці.  

А той, што наперадзе, серп уздымае,  

А ён – залаты і бязьлітасна востры.  

А той, што наперадзе, – дрэва шукае,  

На ім амялы распускаюцца зоры.  

Чый род разжывецца чароўнаю кветкай –

Ня здужае вораг, ні морак, ні сьцюжа.  

І той, што наперадзе, дрэва прыкмеціў,  

Ён ведае словы і чары парушыць.  

А сьнег пад нагамі рыпіць непрыязна,  

І месяц халодны, як мёртвае вока.  

Напэўна, агмені апошнія гаснуць  

У хатах, пакінутых недзе далёка.  

А холад кранае за целы, за сэрцы,  

І плачам бязгучным зайшлося малое...  

Сагрэцца, спыніцца... Спыніцца, сагрэцца...

А лес набліжаецца вельмі паволі.  

А той, што наперадзе, серп прыўзьнімае,  

І зьзяе ляза маладзік сьмертаносны.  

І кветку чароўную племя прыдбае,  

Ахвярай ля дрэва абраўшы кагосьці.  

Затое жывым – амяла дастанецца.  

І людзі маўкліва пад месяцам крочаць.  

І той, хто наперадзе, ціха сьмяецца,  

І зьзяюць яго невідушчыя вочы.